Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Η αγαπημένη μου φαντασίωση....

Αν ηρθατε εδω για να διαβασετε καποια διεστραμμενη σεξουαλικη φαντασιωση τοτε ειστε στο λαθος post/blog. Αλλου τα εχω αυτα. Οχι,αστιευομαι. 

Οι φαντασιωσεις μπορουν να ειναι διαφορων ειδων.
Φαντασιωνομαι σχεδον ολη μερα.

Μπορει να ειμαι στην βιβλιοθηκη. Να βλεπω καποιον να διαλεγει ενα βιβλιο και να πλαθω μια ιστορια σχετικα με την ζωη αυτου του ανθρωπου. Μπορει να ξεκινω απο ενα συμβαν κ να καταληγω να του κανω ψυχαναλυση στο μυαλο μου. Οι φαντασιωσεις μου προχωρανε τοσο πολυ.
Το ειχα απο μικρο κοριτσι αυτο.

Στην τριτη δημοτικου αρχισα να γραφω το πρωτο μου βιβλιο. Ειχε θεμα την ζωη των 12 Θεων του Ολυμπου. Αρχισα να το γραφω σε ενα απο αυτα τα πρασινα τετραδιακια που μοιραζε μια οργανωση με σκοπο να βοηθησει τους ναρκομανεις. Παρεμβαση λεγοταν νομιζω? Δεν θυμαμαι.

Το θεμα ειναι πως η δασκαλα μας ελεγε για τους 12 Θεους κ εγω στο μυαλο μου εφτιαχνα ιστοριες. Τις οποιες τις εγραφα οταν πηγαινα σπιτι. Δυστυχως το πεταξα αυτο το τετραδιο. Το μετανιωσα θανασιμα αργοτερα.

Τωρα που ''μεγαλωσα'' γραφω πιο σπανια,και μπορει να φαντασιωνομαι αρκετα συχνα αλλα σιγουρα οχι τοσο οσο οταν ημουν μικρη. Δυστυχως μεγαλωνοντας ασχολουμαστε περισσοτερο με την πραγματικοτητα. Ομως η φαντασια ειναι τοσο σημαντικη. Αλλα ισως γραψω ενα ξεχωριστο post για την φαντασια.

Ποια ειναι η μεγαλυτερη φαντασιωση μου λοιπον?

Η ακολουθη:

Εχω βγει καπου με εναν αντρα/γυναικα (δεν εχει σημασια) με τον/την οποιο/α δεν εχουμε γνωριστει παρα μονο τυπικα.
Και αρχιζουμε να μιλαμε.

Και με ρωταει καποια στιγμη : ''Πες μου για σενα Αρτεμη''.

Αρχιζω λοιπον με τα βασικα,με τι ασχολουμαι,τι μ'αρεσει να κανω κι αλλα κλισε.
Και καποια στιγμη νιωθω να πνιγομαι. Νιωθω οτι αυτη η ''υποκρισια'',αυτη η ''διπροσωπια'',με εχει κουρασει. Το να μην λεμε ποτε την αληθεια. Το να μην εκφραζομαστε ποτε ελευθερα. Το να πρεπει να μετραμε τα λογια μας μη τυχον κ δεν αρεσει στον αλλον αυτο που θα πουμε.

Και αρχιζω λοιπον να μιλαω πραγματικα για μενα. Να λεω τι πραγματικα γουσταρω,τι πραγματικα σιχαινομαι. Λεω για τους φοβους μου,τις ανασφαλειες μου,τις εμπειριες που με σημαδεψαν. Για τους ανθρωπους που με σημαδεψαν. Λεω πραγματα τα οποια μερικες φορες προσπαθω να τα κρυψω ακομα κ απο μενα. Μυστικα ανειπωτα. Μιλαω για τα πραγματικα ονειρα μου,αυτα που οι περισσοτεροι δεν θα τα ενεκριναν. Μιλαω ελευθερα. ΕΛΕΥΘΕΡΑ! Χωρις περιορισμους,χωρις πρεπει,χωρις ηθικους φραγμους,χωρις ταμπου. Απλως μιλαω. Βγαζω απο μεσα μου ολα οσα εχω μαθει να συγκρατω.

Και επειτα περιμενω την αντιδραση του συνομιλητη μου. Απο αυτο θα κριθει αν αξιζει να εχω αυτο το ατομο στην ζωη μου.
Αν απομακρυνθει θα γλυτωσω απο καποιον που δεν θα με καταλαβαινε ετσι κ αλλιως. Αν με συμπονεσει μαλλον θα απομακρυνθω εγω. 
Αν ομως ανοιχτει κ αυτος το ιδιο τοτε θα ξερω οτι εχω βρει καποιον δεν πρεπει να αφησω.

Βαρεθηκα τα μυστικα και τα πρεπει.
Βαρεθηκα να συγκρατουμαι κ να σκεφτομαι χιλιες φορες αν μπορω να εμπιστευτω καποιον.

Ποσο πιο απλη θα ηταν η ζωη αν καθε φορα απλα λεγαμε αυτο που νιωθαμε?

''Γεια σου Αρτεμη,τι κανεις?''
''Γεια σου,σκατα ειμαι,εσυ?''

Ποσες φορες απαντατε ειλικρινα σε αυτη την απλη ερωτηση?
Το ''Καλα,εσυ?'' εχει καταντησει πλεον μια μηχανικη ατακα.

Ποσες φορες εχετε κρυψει απο καποιον τα αισθηματα σας?
Μπορει να θελατε να πειτε ''Μου λειπεις'' και ειπατε ενα απλο ''Τι κανεις?''

Το θεμα ειναι οτι δυστυχως δεν μπορουμε να μαντευουμε τις σκεψεις των αλλων. Ισως πρεπει να μαθουμε να ειμαστε λιγακι πιο αυθορμητοι,λιγακι πιο ειλικρινεις. Εστω με τους πιο κοντινους μας ανθρωπους.

Και οκ,θα παραδεχτω οτι τα αθωα ψεμματα ειναι ''αναγκαια'' που κ που.
Αλλα οχι παντα.


Θα ηθελα να ακουσω την δικη σας αποψη.
Ειστε πιο αυθορμητοι ή πιο ''μαζεμενοι''?
Ποια ειναι η δικη σας μεγαλυτερη φαντασιωση? (Οχι σεξουαλικη! :p)

9 σχόλια:

Daydreamer είπε...

Είναι γεγονός ότι η έλλειψη αυθεντικότητας και αυθορμητισμού είναι υπαίτια για πολλά δεινά.Η κοινωνία μας έχει εκπαιδεύσει να οικοδομούμε άμυνες και να μοιραζόμαστε την αλήθεια μας με λίγους και εκλεκτούς.Προσωπικά διακρίνω γύρω μου άπειρα''ζυγίσματα''και ''εκλεπτύνσεις''της αλήθειας των άλλων, κάτι που αυτομάτως με αποτρέπει από το δικό μου''ξεκλείδωμα''.Μεγαλώνοντας έμαθα να είμαι πιο επιφυλακτική, πάντα όμως αυθεντική.Με όποιο τίμημα κουβαλά η διαφορετικότητα.Πρέπει να ξεπεράσουμε την εμμονή με το να είμαστε ευρέως αρεστοί.Συνήθως τότε ζούμε σε έναν απατηλό κόσμο όπου τίποτα δεν έχει αξία και ουσία.Πρέπει να αποδεσμευθούμε από τη γνώμη των άλλων που χειραγωγεί κάθε μας απόφαση.
Μεγαλύτερη φαντασίωση;
Χμμ μάλλον μια ζωή γεμάτη απόδράσεις, με μία βαλίτσα στο χέρι,δημιουργικότητα και εκπλήξεις..μία αντισυμβατική(καλώς νοούμενη)ζωή!Έγραψα πολλά και δε θέλω να επεκταθώ περαιτέρω, μου ενέπνευσες σκέψεις και σε ευχαριστώ!Απολαυστικό post!

Υiota M είπε...

Έτσι είναι.
Προσωπικά, είμαι τόσο αυθόρμητη που πολλές φορές οι γύρω μου μου λένε να μην είμαι. Ή ,μου λένε πως αυτό θα είναι το πιό αδύναμο σημείο μου όταν το καταλάβει κάποιος...
Εδώ που τα λέμε,καταντά αδύναμο σημείο,δυστυχώς. Όχι επειδή είναι πραγματικά,αλλά επειδή οι περισσότεροι είναι μαθημένοι να μοιράζονται λίγα λόγια με τους γύρω τους.

sweet είπε...

wraio post Artemh!!Exeis dikio!!

Soraya είπε...

Συμβιβαζομαστε μηχανηκα και παθητικα στις κοινωνικες επιταγες που μας θελουν τυπικους και κοινωνικους, δε θελουμε να επεκταθουμε σχετικα με το τι συμβαινει πραγματικα μεσα μας, δε θελουμε να φορτωσουμε στον αλλο τα προβληματα μας, ξερουμε πως ισως αυτο που νιωθουμε ειναι μια "φαση" και πως ανμιλησουμε σε λιγο καιρο που θα μας εχει περασει, απλα θα εχουμε πει κατι ατοπο και ακυρο σε καποιον...
Ειναι πολλοι οι λογοι που δε λεμε αυτο που σκεφτομαστε....
Ευγενεια, τυπικοτητα, διακριτικοτητα..

elena♥elenas finds♥ είπε...

H ειλικρίνεια βγήκε από τη ζωή μας όταν τη θέση της κατέλαβαν οι PR...Θέλει πολύ δουλειά με τον εαυτό μας να μάθουμε να είμαστε αληθινοί και συνεπείς σε αυτά που πιστεύουμε... Το καλύτερο είναι όταν δεν πιστεύουμε κάτι να μη μιλάμε...η σιωπή είναι καλύτερη από το ψέμα.... Προσωπικά την προτιμώ...XXX

nantia είπε...

οφειλω να ομολογησω οτι μετα απο αυτο το κειμενο ξεκινησα να γραφω κ εγω το δικο μου μπλογκ...ειλικρινια...μια λεξη τοσο ευκολη...αλλα τοσο δυσευρετη πλεον στην εποχη που ζουμε...στα ατομα που οντως θελω στη ζωη μου,ναι,ειμαι ειλικρινης κ με το παραπανω!!!Οφειλω να ομολογησω οτι η μεγαλυτερη μου φαντασιωση ειναι αυτη!!!Να δω ανθρωπους γυρω μου να ειναι ειλικρινεις...αλλα ακουγεται σαν να βγηκε απο ταινια επιστημονικης φαντασιας!!!

happyfraoulitsa είπε...

Αγαπητη Αρτεμη διαβάζοντας το αρθρο σου ηταν σα να διαβαζα δικες μου σκεψεις.....εχω σκεφτει απειρες φορες πως θα ηταν αν ολοι ειμασταν πραγματικα ειλικρινεις και δεν φοβομασταν να πουμε και να ακουσουμε αληθειες....Πραγαμτι θα εμοιαζε σαν ταινία επιστομονικης φαντασιας οπως ειπε η φιλη Ναντια ΧΧΧΧΧ

Natalitsa1994 είπε...

Εγώ δεν ξέρω αλλα θέλω να τα λέω όλα! Ειδικά στο αγόρι μου αλλα και γενικά...ακόμα και αν τον πονέσει τον άλλο.Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό το λέω ακόμα και αν ξέρω οτι είναι βλακεία..και φόβους και ανασφάλειες(ειδικά απο αυτά σκίζω!)και όνειρα...όσο για την φράση "καλα εσύ" τι λέω σε ανθρωπους που αν πω την αλήθεια θα βαρεθω να τους εξηγήσω την δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκομαι...προτιμώ να τη σκέφτομαι μόνη μου και να τη συζητάω με τον άνθρωπο που σχετίζεται..

Ntinaki Gln είπε...

Ax k na jeres..... Poso 9a i9ela na niw9w k egw eleytherh na ekfrazomai! alla dystyxws zoyme se mia koinwnia ''fovou''... Fovou sto agnwsto poy 9a antimetwpisoyme me to na eimaste apla oi eaytoi mas.... k na ekfrazomaste elefthera! Na eimaste EMEIS!

Δημοσίευση σχολίου