Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

Be here now..

Be here now...

Ειναι η φραση που θα κανω τατουαζ σε λιγο καιρο.
Μια φραση που θα μου θυμιζει αυτο που ξεχνω συνεχεια.
Να ζω στο τωρα. 
Να ζω την στιγμη.
Να αρπαζω ευκαιριες οταν μου ερχονται.
Να κανω αυτο που θελω τωρα κι οχι την ''καταλληλη'' στιγμη.
Η καταλληλη στιγμη ειναι παντα ΤΩΡΑ.

Ποσο ομορφη θα ηταν η ζωη μας αν ζουσαμε στο παρον,αν δεν αναπολουσαμε οοολη την ωρα το παρελθον και αν δεν περιμεναμε με ανυπομονησια το μελλον.

Εχουμε παγιδευτει αναμεσα στο παρελθον και στο μελλον και ξεχναμε το βασικοτερο.
Το παρον.
Ξοδευουμε την ενεργεια μας αναλογιζομενοι το παρελθον και περιμενοντας το μελλον.
Και ξεχναμε να ζησουμε το παρον.
Ξεχναμε να ζησουμε τωρα.

Αν ειναι να σας μεινει κατι απο αυτο το ποστ θα ηθελα να ειναι ενας προβληματισμος.
Προβληματιστειτε σχετικα με τις σκεψεις και τις πραξεις σας. 
Ειστε κολλημενοι στο παρελθον σας,στο μελλον σας?
Μηπως ξεχνατε κι εσεις το σημαντικοτερο?
Το παρον?


Kαπως ετσι θα ειναι το τατουαζ μου.
Πως σας φαινεται?

Πειτε μου μια φραση η οποια σας εμπνεει!


Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

Friday night..

Ειναι μια απο εκεινες τις περιεργες μερες που ξεκινουν ολο θετικη ενεργεια αλλα καταληγουν με μενα να προβληματιζομαι.

Φανταστειτε οτι αυτη η καμπυλη περιγραφει την διαθεση μου.
Βρισκοταν στο απογειο της το μεσημερι περιπου και μετα αρχισε να πεφτει...


Καταλαβα οτι αρχισα να ''πεφτω'' αλλα δεν μπορεσα να ''κρατηθω''.

Να και 2 πραγματα που δεν ξερατε για μενα.

1) Οι σχεσεις μου με τους αλλους με επηρεαζουν σε απιστευτο βαθμο. Δεν ειμαι απο τα ατομα που θα τσακωθω με καποιον και δεν θα το ξανασκεφτω. Οχι. Αντιθετως θα το σκεφτομαι για πολυυυυ ωρα,ισως και ολοκληρη την υπολοιπη μερα/ες. Και αυτο μας οδηγει στο επομενο πραγμα που δεν ξερετε για μενα.

2) Αναλυω τα παντα. Για την ακριβεια τα υπερ-αναλυω. Μια συζητηση 2 λεπτων μπορω να την αναλυω ωρες και να βγαζω συνεχεια νεα συμπερασματα. Ειναι τοσο κουραστικο..! Αλλα συνεχιζω να το κανω. 

Ειναι ωρες που θελω να φωναξω στο μυαλο μου να σταματησει αλλα σαμπως θα το κανει αν φωναξω? Μπα..

Κατι αλλο τωρα..
Πιστευετε στο σωστο timing? Ή προτιμαται να το δημιουργειτε εσεις?
Εχω πραγματα που θελω να κανω κι ολο λεω οτι δεν ειναι η καταλληλη στιγμη. Οτι καποια στιγμη στο μελλον οταν θα ειναι η ωρα θα αρχισω να ασχολουμαι με αυτα τα πραγματα.

Αλλες φορες σκεφτομαι οτι εχω δικιο και αλλες οτι απλα λεω ψεμματα στον εαυτο μου. Βρισκω δικαιολογιες δηλαδη.
Δεν ξερω... Ισως η λυση να ειναι καπου στην μεση. Οπως συνηθως δηλαδη.

Μεσοτης.. Ωραια,τωρα θυμηθηκα και τον Αριστοτελη! Τον οποιο μεταξυ μας,δεν συμπαθουσα καθολου στο λυκειο. Ημουν κοριτσι του Πλατωνα. 
Ποσο μ'αρεσε να αναλυω τις αλληγοριες του Πλατωνα δεν λεγεται. Θυμαστε την αλληγορια του σπηλαιου? Μου ειχε κανει τρομερη εντυπωση τοτε και συνεχιζει να μου κανει.

Διαβασα παλι την αρχη αυτου του ποστ και χαμογελασα.
Ειδατε πως δουλευει ο εγκεφαλος? Απο που ξεκινησα και που εφτασα? Ο εγκεφαλος δεν σταματα ουτε δευτερολεπτο να σκεφτεται και να κανει συνδεσεις. Ειναι απιστευτος.

Θα καταληξω σε ενα πασιγνωστο κλισε αποφθευμα.
CARPE DIEM

Θα προσπαθησω να το ακολουθησω. Απο αυριο. Οχι,απο σημερα!


Υ.Γ. Ξερω πως το ποστ αυτο δεν βγαζει κ πολυ νοημα αλλα ηθελα απλα να γραψω ο,τι μου ερχοταν το μυαλο,χωρις διορθωσεις. Και το εκανα.


Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Η αγαπημένη μου φαντασίωση....

Αν ηρθατε εδω για να διαβασετε καποια διεστραμμενη σεξουαλικη φαντασιωση τοτε ειστε στο λαθος post/blog. Αλλου τα εχω αυτα. Οχι,αστιευομαι. 

Οι φαντασιωσεις μπορουν να ειναι διαφορων ειδων.
Φαντασιωνομαι σχεδον ολη μερα.

Μπορει να ειμαι στην βιβλιοθηκη. Να βλεπω καποιον να διαλεγει ενα βιβλιο και να πλαθω μια ιστορια σχετικα με την ζωη αυτου του ανθρωπου. Μπορει να ξεκινω απο ενα συμβαν κ να καταληγω να του κανω ψυχαναλυση στο μυαλο μου. Οι φαντασιωσεις μου προχωρανε τοσο πολυ.
Το ειχα απο μικρο κοριτσι αυτο.

Στην τριτη δημοτικου αρχισα να γραφω το πρωτο μου βιβλιο. Ειχε θεμα την ζωη των 12 Θεων του Ολυμπου. Αρχισα να το γραφω σε ενα απο αυτα τα πρασινα τετραδιακια που μοιραζε μια οργανωση με σκοπο να βοηθησει τους ναρκομανεις. Παρεμβαση λεγοταν νομιζω? Δεν θυμαμαι.

Το θεμα ειναι πως η δασκαλα μας ελεγε για τους 12 Θεους κ εγω στο μυαλο μου εφτιαχνα ιστοριες. Τις οποιες τις εγραφα οταν πηγαινα σπιτι. Δυστυχως το πεταξα αυτο το τετραδιο. Το μετανιωσα θανασιμα αργοτερα.

Τωρα που ''μεγαλωσα'' γραφω πιο σπανια,και μπορει να φαντασιωνομαι αρκετα συχνα αλλα σιγουρα οχι τοσο οσο οταν ημουν μικρη. Δυστυχως μεγαλωνοντας ασχολουμαστε περισσοτερο με την πραγματικοτητα. Ομως η φαντασια ειναι τοσο σημαντικη. Αλλα ισως γραψω ενα ξεχωριστο post για την φαντασια.

Ποια ειναι η μεγαλυτερη φαντασιωση μου λοιπον?

Η ακολουθη:

Εχω βγει καπου με εναν αντρα/γυναικα (δεν εχει σημασια) με τον/την οποιο/α δεν εχουμε γνωριστει παρα μονο τυπικα.
Και αρχιζουμε να μιλαμε.

Και με ρωταει καποια στιγμη : ''Πες μου για σενα Αρτεμη''.

Αρχιζω λοιπον με τα βασικα,με τι ασχολουμαι,τι μ'αρεσει να κανω κι αλλα κλισε.
Και καποια στιγμη νιωθω να πνιγομαι. Νιωθω οτι αυτη η ''υποκρισια'',αυτη η ''διπροσωπια'',με εχει κουρασει. Το να μην λεμε ποτε την αληθεια. Το να μην εκφραζομαστε ποτε ελευθερα. Το να πρεπει να μετραμε τα λογια μας μη τυχον κ δεν αρεσει στον αλλον αυτο που θα πουμε.

Και αρχιζω λοιπον να μιλαω πραγματικα για μενα. Να λεω τι πραγματικα γουσταρω,τι πραγματικα σιχαινομαι. Λεω για τους φοβους μου,τις ανασφαλειες μου,τις εμπειριες που με σημαδεψαν. Για τους ανθρωπους που με σημαδεψαν. Λεω πραγματα τα οποια μερικες φορες προσπαθω να τα κρυψω ακομα κ απο μενα. Μυστικα ανειπωτα. Μιλαω για τα πραγματικα ονειρα μου,αυτα που οι περισσοτεροι δεν θα τα ενεκριναν. Μιλαω ελευθερα. ΕΛΕΥΘΕΡΑ! Χωρις περιορισμους,χωρις πρεπει,χωρις ηθικους φραγμους,χωρις ταμπου. Απλως μιλαω. Βγαζω απο μεσα μου ολα οσα εχω μαθει να συγκρατω.

Και επειτα περιμενω την αντιδραση του συνομιλητη μου. Απο αυτο θα κριθει αν αξιζει να εχω αυτο το ατομο στην ζωη μου.
Αν απομακρυνθει θα γλυτωσω απο καποιον που δεν θα με καταλαβαινε ετσι κ αλλιως. Αν με συμπονεσει μαλλον θα απομακρυνθω εγω. 
Αν ομως ανοιχτει κ αυτος το ιδιο τοτε θα ξερω οτι εχω βρει καποιον δεν πρεπει να αφησω.

Βαρεθηκα τα μυστικα και τα πρεπει.
Βαρεθηκα να συγκρατουμαι κ να σκεφτομαι χιλιες φορες αν μπορω να εμπιστευτω καποιον.

Ποσο πιο απλη θα ηταν η ζωη αν καθε φορα απλα λεγαμε αυτο που νιωθαμε?

''Γεια σου Αρτεμη,τι κανεις?''
''Γεια σου,σκατα ειμαι,εσυ?''

Ποσες φορες απαντατε ειλικρινα σε αυτη την απλη ερωτηση?
Το ''Καλα,εσυ?'' εχει καταντησει πλεον μια μηχανικη ατακα.

Ποσες φορες εχετε κρυψει απο καποιον τα αισθηματα σας?
Μπορει να θελατε να πειτε ''Μου λειπεις'' και ειπατε ενα απλο ''Τι κανεις?''

Το θεμα ειναι οτι δυστυχως δεν μπορουμε να μαντευουμε τις σκεψεις των αλλων. Ισως πρεπει να μαθουμε να ειμαστε λιγακι πιο αυθορμητοι,λιγακι πιο ειλικρινεις. Εστω με τους πιο κοντινους μας ανθρωπους.

Και οκ,θα παραδεχτω οτι τα αθωα ψεμματα ειναι ''αναγκαια'' που κ που.
Αλλα οχι παντα.


Θα ηθελα να ακουσω την δικη σας αποψη.
Ειστε πιο αυθορμητοι ή πιο ''μαζεμενοι''?
Ποια ειναι η δικη σας μεγαλυτερη φαντασιωση? (Οχι σεξουαλικη! :p)