Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Η ήττα...

-Γιατι με κοιτας ετσι?
-Πως?
-Περιεργα...Σαν να θελεις να μου πεις κατι που δεν τολμας..
-Ισως να θελω κατι να σου πω.
-Πες το λοιπον,τι φοβασαι?
-Μαλλον ντρεπομαι...Πιθανον να με παρεξηγησεις...
-Πες το κ υποσχομαι να μην σε παρεξηγησω.



Και παλι του ηταν δυσκολο να της πει. Ηξερε πως αν ξετυλιγε τις σκεψεις του,θα τον περνουσε για ανωμαλο κ θα εφευγε... Οποτε εμεινε στις γεματες νοημα ματιες.

Εκεινη παλι εμεινε στις γεματες απορια ματιες.

Κανενας απο τους δυο δεν αποφασιζε να μιλησει..

Πλησιασε πιο κοντα της. Την κοιταξε στα ματια... Ηθελε να κανει τοσα,μα δεν τολμουσε τιποτα..

Της κοπηκε η ανασα οταν ενιωσε ην ανασα του στο προσωπο της. Ηθελε να τον αρπαξει κ να τον φιλησει. Το ηθελε οσο τιποτα εκεινη την στιγμη. Αντ'αυτου καθοταν εκει,απεναντι του,τον κοιτουσε με μια προσποιητη αδιαφορια.. 
Υποκρινοταν τοσο καλα που εκεινος πιστεψε πραγματι οτι ηταν αδιαφορη.
Η ατμοσφαιρα ηταν ηλεκτρισμενη... Ειχαν περασει μολις μερικα λεπτα.. Μα ενιωθαν πως κοιταζονταν αιωνες. Κανενας δεν αποφασιζε να απομακρυνθει. Λες κ η απομακρυνση δηλωνε ηττα.

Τελικα εκεινος ''ηττηθηκε''... Σηκωθηκε πρωτος.
Πηρε το παλτο του κ πηγε προς την πορτα,χωρις να πει τιποτα.

Η απογοητευση στρογγυλοκαθησε στο προσωπο της. Γυρισε κ την κοιταξε.

-Συγνωμη.. Θα επανορθωσω... Υποσχομαι....

Εφυγε....

Σιωπη.....




Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Γέλα μου...

Το λεωφορειο σταματησε στο τερμα του. Κατεβηκε για να συνεχισει την διαδρομη της στο μετρο.
Ολος αυτος ο κοσμος...Περναγε απο διπλα της με την ιδια αδιαφορια που περνουσε κ αυτη απο διπλα τους.
Κατσουφιασμενα προσωπα κ ελαχιστα χαμογελαστα. 
Σκεφτηκε πως θα επρεπε να συμβαινει το αντιθετο ή μαλλον οχι,θα επρεπε να ειναι ολοι χαμογελαστοι.

Αυτη παντως ανηκε στην ομαδα των κατσουφιασμενων. Προσπαθουσε να χαμογελασει μα το εβρισκε δυσκολο..

Ο σταθμος που ακουγε,λες κ το εκανε επιτηδες,επαιζε την μια μπαλαντα μετα την αλλη.
Ενιωθε τα δακρυα να ανεβαινουν στα ματια της,φορεσε τα μεγαλα μαυρα γυαλια της για να μην τη δει κανεις.

Χωρις να ξερει γιατι ακριβως,ξεσπασε σε ενα βουβο κ ανεκφραστο κλαμα. Αυτό που πάντα πονάει περισσότερο...

Αισθανοταν πονο,σωματικο πονο,στην καρδια,στο στηθος της και το προσωπο της. Ηθελε να ουρλιαξει για να κανει τον πονο να φυγει,μα αντ'αυτου σιωπηρα κ καυτα δακρυα συνεχισαν να γλιστρουν στα μαγουλα της..
Δεν εκανε καν τον κοπο να τα σκουπισει,δεν ειχε την δυναμη.

Το μετρο σταματησε λογω βλαβης.
Κι αλλη μπαλαντα στο ραδιοφωνο.
Σκεφτηκε να φυγει,να τρεξει εξω και να συνεχισει να τρεχει μεχρι να αισθανθει καλυτερα. Αλλα δεν το εκανε. Εκατσε σε μια γωνια κ κοιταξε προς την απεναντι πλευρα. Κοιταξε τις διαφορες διαφημιστικες αφισες κ επειτα τους ανθρωπους που περιμεναν. 

Τον παρατηρησε σχεδον αμεσως.. Ηταν νεαρος,το πολυ μεχρι 25. Φορουσε ξεβαμμενο σκισμενο τζην κ ασπρο φουτερ,ακουγε μουσικη. Την κοιτουσε,το ενιωσε πριν το δει. Περιεργο πραγμα αυτη η αισθηση,να νιωθεις οτι καποιος σε κοιταει..

Της χαμογελουσε τοσο γλυκα.. Το χαμογελο του δεν ειχε την προστυχια που εβλεπε στο βλεμμα των περισσοτερων αντρων. Ηταν ενα χαμογελο σχεδον αθωο.. Σαν χαμογελο παιδιου. 
Ντραπηκε κ κοιταξε αλλου,ενιωθε ομως οτι αυτος την κοιτουσε ακομα..

Σηκωσε το βλεμμα της δηθεν αδιαφορα. Τον παρατηρησε λιγο καλυτερα.. Ηταν απιστευτα ομορφος! Πρωτη φορα εβλεπε εναν αντρα μισο αφρικανο κ μισο ασιατη. Ειχε υπεροχο μπρουτζινο δερμα,ελαφρως σχιστα μεγαλα ματια κ σαρκωδη χειλη. Ηταν το τελειο ''υβριδιο'' αφρικανου κ ασιατη. 

Το χαμογελο του ηταν εκει ολη την ωρα.

Σηκωσε το χερι της κ σκουπισε τα δακρυα της. Την ειδε κ το βλεμμα του σοβαρεψε. 
Εβγαλε τα γυαλια της κ τον κοιταξε. Κ επειτα του χαμογελασε,αμεσως της χαμογελασε κ αυτος... Το χαμογελο του ηταν σαν βαλσαμο για την καρδια της. Η διαθεση της αλλαξε αμεσως! 

Τον ειδε να ακουμπα τα ακροδαχτυλα στα χειλη του κ να της στελνει ενα φιλι,εκανε πως το πιανει κ εβαλε πανω στην καρδια της. Αυτος γελασε κ της εδειξε το μαγουλο ή τα χειλη.. 

Γελασε δυνατα..Οι ανθρωποι στο μετρο την κοιτουσαν αλλα ειλικρινα δεν θα μπορουσε να την νοιαζει λιγοτερο!

Ακουστηκε ο ηχος πριν την αναχωρηση του μετρο. Τον χαιρετησε κουνωντας το χερι της. Την χαιρετησε κ αυτος με την απογοητευση ζωγραφισμενη στο ομορφο προσωπο του. Του χαμογελασε ευτυχισμενη ενω τον ευχαριστουσε βαζοντας τα χερια της πανω στο στηθος της. Της εκλεισε το ματι.

Το μετρο ξεκινησε.. Δεν τον ξαναειδε ποτε. 
Μα θα τον θυμαται παντα.