Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Στην φύση..

Ενα γρηγορο ποστ σε αυτο το παραμελημενο blog.

Χθες ειχα παει με τους γονεις μου κ τον αδερφο μου στα μελισσια που εχουμε. 
Λεω εχουμε παρ'ολο που εγω σπανια πηγαινω εκει καθως τρεμω στην ιδεα να με τσιμπησει μελισσα!
Με ειχε τσιμπησει μια σφηκα στην σπονδυλικη στηλη οταν ημουν καπου 10χρονων,ημουν μεσα στο αυτοκινητο κ ενιωσα ενα τσιμπημα στην πλατη,ο πονος μετα ηταν απλα αφορητος. Τουλαχιστον την σκοτωσα εφαπτοντας την πλατη μου στο καθισμα κ κανοντας καποιες κινησεις. Τοτε δεν ηξερα βεβαια οτι ηταν σφηκα.

Για να μην τα πολυλογω,απο τοτε δεν το διακινδυνευω να με τσιμπησει μελισσα.

Ωστοσο χθες αποφασισα να παω γιατι ηταν μια ομορφη μερα κ χρειαζομουν μια βολτα στην φυση,λιγο καθαρο αερα.
Νιωθω πως μια επαφη με την φυση παντα με κανει να νιωθω καλυτερα.

Οπως εκανα τις βολτες μου μακρια απο τις κυψελες,παρατηρουσα την βλαστηση εκει.
Με εντυπωσιασε ενα φυτο που τα φυλλα του μοιαζουν με καρδουλες. Υπηρχε παντου εκει. 
 Μετα ειδα αυτα τα μικρα ασπρα λουλουδακια τα οποια μεγαλωνουν κυριως μονα κ μερικα σε παρεες.



Πολυ μ'αρεσε αυτο το ''χαμογελαστο προσωπο'' που δημιουργησαν τα μυρμηγκια! Πραγματικα δεν μοιαζει με χαμογελαστο προσωπο??

Εδω βλεπετε μια γενναια πεταλουδα. Ανεβηκε στο παπουτσι μου χωρις καθολου φοβο,δυστυχως δεν μπορεσα να την φωτογραφισω πανω στο παπουτσι αλλα μονο τριγυρω.


Ποσο ομορφη εικονα να βλεπεις μια μελισσα να παιρνει νεκταρ απο ενα λουλουδι??


Ελπιζω να σας αρεσε αυτο το ποστ και να σας ωθησα να κανετε κ εσεις μια βολτουλα στην φυση.
Ετσι κ αλλιως η φυση ειναι το πραγματικο μας σπιτι.

Πολλα φιλια,
Αρτεμη..

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

#TolisLovedMaria

Απο την στιγμη που εμαθα ποιος ειναι ο Τολης κ την ιστορια του,εχω μελαγχολησει τρομερα..

Ειναι τοσο αδικο να εισαι νεος ανθρωπος  (στα 28 του εμαθε οτι ειχε καρκινο) ,γεματος ονειρα,να εχεις τον ανθρωπο σου που υπεραγαπας κ να ερχεται ο καρκινος για να στα στερησει ολα.

Ωρες τωρα διαβαζω το blog του (http://docamiok.blogspot.gr/) κ ενω μελαγχολω ακομα περισσοτερο,βλεπω ποσο δυνατος ηταν. Και ποσο ψαγμενος σαν ανθρωπος. Και ποσο αγαπουσε την Μαρια του.
Τοσο που η τελευταια του επιθυμια ηταν οταν πεθανει να γινει ΤΤ το hashtag #TolisLovedMaria.
Kαι η επιθυμια του εγινε πραγματικοτητα. Γιατι ακομα υπαρχουν ανθρωποι με ευαισθησιες.
Σημερα στο twitter περα απο τα αστεια twits υπηρχαν ενω σωρο για τον Αποστολη κ το μεγαλειο της ψυχης του. Για το μαθημα που μας εδωσε.

Οτι η αγάπη είναι που έχει σημασία τελικά.

Καθε φορα που ακουμε οτι καποιος πεθανε,ειδικα αν ειναι νεος κ πεθανε απο καρκινο κλπ,παντα ειναι σαν αφυπνιζομαστε για λιγο.

Σκεφτομαστε τα δικα μας προβληματα κ μας φαινονται οχι απλα μηδαμινα,αλλα γελοια.

Γιατι πρεπει να ακουμε τοσο ασχημα νεα για να σκεφτουμε ετσι?

Ξερω πως κ εγω το ιδιο θα κανω,σημερα σκεφτομαι ετσι,ισως κ αυριο να σκεφτω με τον ιδιο τροπο. Απο μεθαυριο θα επανελθω στους ρυθμους που ειχα πριν μαθω για τον Τολη.
Θα με απασχολουν βλακειες.
Θα ξεχασω μαλλον τι ειναι σημαντικο.

Για αυτο γραφω αυτο το ποστ,για να ειναι εδω οταν το χρειαστω.
Ισως να βοηθησει κ καποιον απο εσας.

Μην ξεχνατε να ζειτε στο τωρα. Το αυριο δεν ειναι σιγουρο,το τωρα ειναι.
Μην αναβαλλεται πραγματα. ΤΩΡΑ ειναι η στιγμη.
Μην ξεχνατε να λετε σ'αγαπω καθε μερα,αλλα κυριως μην ξεχνατε να το δειχνετε..

Κλεινω με ενα αντιο στον Τολη,ξερω πως τωρα δεν θα ποναει πια κ σιγουρα θα ειναι χαρουμενος που επηρεασε τοσο κοσμο θετικα.

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Σκέψεις.....

Ηθελα να γραψω κατι σ'αυτο το μπλογκ αλλα δεν εχω ιδεα τι.

Τοσες φορες που ειχα ιδεες ελεγα,''Αυριο'' αλλα φυσικα το αυριο εγινε μεθαυριο κ.ο.κ.

Και ειλικρινα δεν πρεπει να αναβαλλω πραγματα γιατι λογω του χαρακτηρα μου,αν δεν το κανω εκεινη την στιγμη,το πιθανοτερο ειναι να μην το κανω ποτε.

Εσεις κανετε το ιδιο? Ή ειστε πιο αποφασιστικοι?

Σκεφτηκα να κανω ''To do lists''..
Λετε να με βοηθησει στο να γινω πιο οργανωτικη?

Λιγο ακυρο μαλλον,αλλα ειδα στο twitter αυτο εδω το quote κ πολυ μ'αρεσε..

 
Δεν ξερω τι γνωμη εχετε εσεις αλλα προσωπικα δεν μ'αρεσει ΚΑΘΟΛΟΥ να βγαινω στον δρομο κ να βλεπω την πλειοψηφια των γυναικων ντυμενες με τον ιδιο τροπο,μαλλια ιδια,βαψιμο ιδιο..
Τοοοοσο βαρετο!

Προιμω χιλιες φορες μια κοπελα να ειναι εκκεντρικη παρα να ακολουθει τις τασεις της μοδας σαν ''προβατο''.

Γιατι ωραια η μοδα αλλα δεν πανε ολα τα trends σε ολες,οπως κ να το κανουμε..


Να σας πω κ κατι ωραιο που μου ειχε συμβει πριν καποιο καιρο.

Ημουν σε μια σταση λεωφορειου.
Ντυμενη απλουστατα με τζην,αθλητικα και ενα μονοχρωμο μπλουζακι,ειχα τα μαλλια μου ελευθερα κ ημουν εντελως αβαφη.

Εκει που καθομουν κ ειχα βαρεθει την ζωη μου κ ειχα κατανευριασει γιατι το λεωφορειο ειχε αργησει 40 λεπτα (!) και ακουγα κ Adele οποτε ημουν ετοιμη να κοψω φλεβες,βλεπω μια κοπελα να με κοιτα.

Συνομιληκη μου πρεπει να ηταν. Με κοιτα για λιγα λεπτα ενω εγω προσπαθω να αποφυγω το βλεμμα της γιατι ειχα τα ''δικα'' μου.

Σε καποια φαση σηκωνεται κ ερχεται διπλα μου κ μου λεει.
''Καλημερα! Δεν σε ξερω κ δεν με ξερεις,ηθελα απλα να σου πω οτι σε βρισκω πολυ ομορφη κ τοσο φωτεινη! Να εχεις μια τελεια ημερα!''

Εμεινα λιγο σαν ηλιθια... Αλλα αμεσως μετα της χαμογελασα κ την ευχαριστησα θερμα.

Εκεινη την στιγμη ηρθε το λεωφορειο της κ εφυγε,με το χαμογελο στα χειλη της.. Το οποιο μετεδωσε κ σε μενα..

Μα τι ωραια κινηση!
Μερικες κουβεντες μπορουν να αλλαξουν την ημερα καποιου δραματικα!

Προσπαθω να κανω κ εγω το ιδιο με αυτη την κοπελα,δεν το εχω τολμησει ακομα,αλλα θα το κανω σιγουρα,εστω κ αν πω μια απλη καλημερα με χαμογελο σε εναν ξενο.

Εχετε να μοιραστειτε καποια ωραια εμπειρια μαζι μου?

Πολλα φιλια κ θετικη ενεργεια κ χαμογελα απο μενα σε σας!!




Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Η ήττα...

-Γιατι με κοιτας ετσι?
-Πως?
-Περιεργα...Σαν να θελεις να μου πεις κατι που δεν τολμας..
-Ισως να θελω κατι να σου πω.
-Πες το λοιπον,τι φοβασαι?
-Μαλλον ντρεπομαι...Πιθανον να με παρεξηγησεις...
-Πες το κ υποσχομαι να μην σε παρεξηγησω.



Και παλι του ηταν δυσκολο να της πει. Ηξερε πως αν ξετυλιγε τις σκεψεις του,θα τον περνουσε για ανωμαλο κ θα εφευγε... Οποτε εμεινε στις γεματες νοημα ματιες.

Εκεινη παλι εμεινε στις γεματες απορια ματιες.

Κανενας απο τους δυο δεν αποφασιζε να μιλησει..

Πλησιασε πιο κοντα της. Την κοιταξε στα ματια... Ηθελε να κανει τοσα,μα δεν τολμουσε τιποτα..

Της κοπηκε η ανασα οταν ενιωσε ην ανασα του στο προσωπο της. Ηθελε να τον αρπαξει κ να τον φιλησει. Το ηθελε οσο τιποτα εκεινη την στιγμη. Αντ'αυτου καθοταν εκει,απεναντι του,τον κοιτουσε με μια προσποιητη αδιαφορια.. 
Υποκρινοταν τοσο καλα που εκεινος πιστεψε πραγματι οτι ηταν αδιαφορη.
Η ατμοσφαιρα ηταν ηλεκτρισμενη... Ειχαν περασει μολις μερικα λεπτα.. Μα ενιωθαν πως κοιταζονταν αιωνες. Κανενας δεν αποφασιζε να απομακρυνθει. Λες κ η απομακρυνση δηλωνε ηττα.

Τελικα εκεινος ''ηττηθηκε''... Σηκωθηκε πρωτος.
Πηρε το παλτο του κ πηγε προς την πορτα,χωρις να πει τιποτα.

Η απογοητευση στρογγυλοκαθησε στο προσωπο της. Γυρισε κ την κοιταξε.

-Συγνωμη.. Θα επανορθωσω... Υποσχομαι....

Εφυγε....

Σιωπη.....




Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Γέλα μου...

Το λεωφορειο σταματησε στο τερμα του. Κατεβηκε για να συνεχισει την διαδρομη της στο μετρο.
Ολος αυτος ο κοσμος...Περναγε απο διπλα της με την ιδια αδιαφορια που περνουσε κ αυτη απο διπλα τους.
Κατσουφιασμενα προσωπα κ ελαχιστα χαμογελαστα. 
Σκεφτηκε πως θα επρεπε να συμβαινει το αντιθετο ή μαλλον οχι,θα επρεπε να ειναι ολοι χαμογελαστοι.

Αυτη παντως ανηκε στην ομαδα των κατσουφιασμενων. Προσπαθουσε να χαμογελασει μα το εβρισκε δυσκολο..

Ο σταθμος που ακουγε,λες κ το εκανε επιτηδες,επαιζε την μια μπαλαντα μετα την αλλη.
Ενιωθε τα δακρυα να ανεβαινουν στα ματια της,φορεσε τα μεγαλα μαυρα γυαλια της για να μην τη δει κανεις.

Χωρις να ξερει γιατι ακριβως,ξεσπασε σε ενα βουβο κ ανεκφραστο κλαμα. Αυτό που πάντα πονάει περισσότερο...

Αισθανοταν πονο,σωματικο πονο,στην καρδια,στο στηθος της και το προσωπο της. Ηθελε να ουρλιαξει για να κανει τον πονο να φυγει,μα αντ'αυτου σιωπηρα κ καυτα δακρυα συνεχισαν να γλιστρουν στα μαγουλα της..
Δεν εκανε καν τον κοπο να τα σκουπισει,δεν ειχε την δυναμη.

Το μετρο σταματησε λογω βλαβης.
Κι αλλη μπαλαντα στο ραδιοφωνο.
Σκεφτηκε να φυγει,να τρεξει εξω και να συνεχισει να τρεχει μεχρι να αισθανθει καλυτερα. Αλλα δεν το εκανε. Εκατσε σε μια γωνια κ κοιταξε προς την απεναντι πλευρα. Κοιταξε τις διαφορες διαφημιστικες αφισες κ επειτα τους ανθρωπους που περιμεναν. 

Τον παρατηρησε σχεδον αμεσως.. Ηταν νεαρος,το πολυ μεχρι 25. Φορουσε ξεβαμμενο σκισμενο τζην κ ασπρο φουτερ,ακουγε μουσικη. Την κοιτουσε,το ενιωσε πριν το δει. Περιεργο πραγμα αυτη η αισθηση,να νιωθεις οτι καποιος σε κοιταει..

Της χαμογελουσε τοσο γλυκα.. Το χαμογελο του δεν ειχε την προστυχια που εβλεπε στο βλεμμα των περισσοτερων αντρων. Ηταν ενα χαμογελο σχεδον αθωο.. Σαν χαμογελο παιδιου. 
Ντραπηκε κ κοιταξε αλλου,ενιωθε ομως οτι αυτος την κοιτουσε ακομα..

Σηκωσε το βλεμμα της δηθεν αδιαφορα. Τον παρατηρησε λιγο καλυτερα.. Ηταν απιστευτα ομορφος! Πρωτη φορα εβλεπε εναν αντρα μισο αφρικανο κ μισο ασιατη. Ειχε υπεροχο μπρουτζινο δερμα,ελαφρως σχιστα μεγαλα ματια κ σαρκωδη χειλη. Ηταν το τελειο ''υβριδιο'' αφρικανου κ ασιατη. 

Το χαμογελο του ηταν εκει ολη την ωρα.

Σηκωσε το χερι της κ σκουπισε τα δακρυα της. Την ειδε κ το βλεμμα του σοβαρεψε. 
Εβγαλε τα γυαλια της κ τον κοιταξε. Κ επειτα του χαμογελασε,αμεσως της χαμογελασε κ αυτος... Το χαμογελο του ηταν σαν βαλσαμο για την καρδια της. Η διαθεση της αλλαξε αμεσως! 

Τον ειδε να ακουμπα τα ακροδαχτυλα στα χειλη του κ να της στελνει ενα φιλι,εκανε πως το πιανει κ εβαλε πανω στην καρδια της. Αυτος γελασε κ της εδειξε το μαγουλο ή τα χειλη.. 

Γελασε δυνατα..Οι ανθρωποι στο μετρο την κοιτουσαν αλλα ειλικρινα δεν θα μπορουσε να την νοιαζει λιγοτερο!

Ακουστηκε ο ηχος πριν την αναχωρηση του μετρο. Τον χαιρετησε κουνωντας το χερι της. Την χαιρετησε κ αυτος με την απογοητευση ζωγραφισμενη στο ομορφο προσωπο του. Του χαμογελασε ευτυχισμενη ενω τον ευχαριστουσε βαζοντας τα χερια της πανω στο στηθος της. Της εκλεισε το ματι.

Το μετρο ξεκινησε.. Δεν τον ξαναειδε ποτε. 
Μα θα τον θυμαται παντα.