Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

What if......?

Σας συμβαινει ποτε να αναρωτιεστε τι θα γινοταν αν ειχατε κανει αλλες επιλογες στην ζωη σας?
 Απο το πιο μικρο στο πιο μεγαλο πραγμα..
Λοιπον,μου συμβαινει που κ που..

Σημερα ειναι μια απο αυτες τις μερες..
Σκεψεις,υποθεσεις κ αλλες σκεψεις κ αλλες υποθεσεις!

Κ ξαφνικα δεν μπορεις να ελεγξεις το τι περναει απο το μυαλο σου!!

Τελικα αν ειχατε την επιλογη θα αλλαζατε κατι?
Αν για παραδειγμα καποιος σας εδινε μια χρονομηχανη κ την δυνατοτητα να γυρισετε πισω κ να αλλαξετε ο,τι θελετε,θα το κανατε?

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Ο εφιάλτης έγινε πραγματικότητα?


Είμαι στην παραλία..Είναι μια ερημική παραλία, το καταλαβαίνω γιατί δεν βλέπω κανέναν άλλον κοντά μου. Η θάλασσα είναι ήρεμη, λάδι όπως λέμε οι περισσότεροι. Ο ήλιος είναι τόσο φωτεινός που τα μάτια μου πονάνε. ‘’Γιατί δεν έχω τα γυαλιά μου μαζί γαμώτο?΄΄ σκέφτομαι κ αρχίζω να τα ψάχνω στην τσάντα μου. Δεν τα βρίσκω κ εκνευρίζομαι.

Ακούω ένα γάβγισμα κ αμέσως  ψάχνω με τα μάτια μου την Κούκι, το μαλτεζάκι μου. Δεν την βλέπω πουθενά ενώ τα γαβγίσματα της συνεχίζονται με παράπονο τώρα. Αρχίζω να ανησυχώ κ σηκώνομαι αλαφιασμένη, τρέχω πάνω κάτω στην άμμο φωνάζοντας το όνομα της, μάταια όμως. Τα γαβγίσματα συνεχίζονται με περισσότερη ένταση κ τώρα ακούγονται σαν κλαψουρίσματα. Η Κούκι μου πρέπει να βρίσκεται σε κίνδυνο κ εγώ ακόμα δεν μπορώ να την βρω. Ξαφνικά νιώθω τόσο φοβισμένη κ τόσο μόνη σ’αυτή την παραλία ‘’Μα τι κάνω εδώ μόνη μου?’’

Ζεσταίνομαι κ διψάω. Τρέχω, περπατάω, τρέχω κ τελικά πέφτω με τα γόνατα αποκαμωμένη στην άμμο. Δάκρυα ανεβαίνουν στα μάτια μου, νιώθω ανήμπορη. Θέλω νερό κ να βρω την Κούκι μου που συνεχίζει να κλαψουρίζει.

Πηγαίνω αργά-αργά προς την θάλασσα. Βρέχω το πρόσωπο μου να δροσιστεί λίγο.. Ο ήλιος είναι τόσο δυνατός, πρέπει να είναι μεσημέρι. Γεμίζω τις χούφτες μου με νερό κ μπαίνω στον πειρασμό να το πιω.. Το πίνω… Δεν είναι αλμυρό! Μα πως? Δεν είναι θάλασσα? Τρομάζω… Κοιτάζω αυτή την τεράστια ποσότητα νερού προσπαθώντας να καταλάβω τι είναι.. Κ εκεί μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου βλέπω το νερό από μπλέ να γίνεται ένα απαίσιο γκρι. Τα πάντα σκοτεινιάζουν. Αρχίζω να κρυώνω. Τα νερά αγριεύουν, αρχίζουν να δημιουργούνται κύματα, μικρά στην αρχή κ όσο περνάει η ώρα μεγαλύτερα. Τρέχω τρομοκρατημένη προς το δάσος.

Λίγο πριν μπω στο δάσος γυρίζω να κοιτάξω τα μανιασμένα νερά,  βλέπω τη Κούκι να κολυμπά κ να κλαψουρίζει ενώ τα κύματα περνάνε συνέχεια από πάνω της! Προσπαθεί να κολυμπήσει στην στεριά αλλά είναι τόσο μικρή κ τα κύματα πλέον θεόρατα!

‘’Κούκι!!! Σε παρακαλώ κρατήσου! Έρχομαι!’’ Τρέχω πίσω στα νερά.. Δεν σκέφτομαι πως το πιθανότερο είναι να πνιγούμε κ οι δυο μαζί. Κολυμπάω ενώ τα κύματα στην κυριολεξία με χτυπάνε με απίστευτη ορμή. Είναι αδύνατον να την φτάσω! Προλαβαίνω να δω την μουρίτσα της πριν μας χτυπήσει το ίδιο τεράστιο κύμα, ύψους 10μέτρων το λιγότερο.. Νιώθω το νερό να πέφτει στο πρόσωπο μου με απίστευτη δύναμη, λες κ κάποιος πήρε μια τεράστια πέτρα κ την πέταξε πάνω μου. Αισθάνομαι τον θάνατο να πλησιάζει, παίρνω μια βαθιά ανάσα..

Πετάγομαι από το κρεβάτι μου.. Τι είναι αυτό ο εκκωφαντικός θόρυβος? Γιατί το σπίτι μου κινείται?  Σηκώνομαι να πάω στο παράθυρο να δω τι συμβαίνει. Πριν φτάσω το τζάμι σπάει από το νερό που μπαίνει με ορμή μέσα στο σπίτι. Μέσα στο σπίτι μου! Θεε μου τι συμβαίνει? Που είναι η Κούκι? Θεε μου,ο εφιάλτης έγινε πραγματικότητα? 

Τέλος πρώτου μέρους.
(Συνεχίζεται...) 
[Φαντάζομαι όλοι καταλάβατε απο τι εμπνεύστηκα... Ας προσευχηθούμε όλοι τα πράγματα να πάνε καλύτερα για όλους..)

Α.

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Αναβολη ''πρεμιερας''


Τα πραγματα σχεδον ποτε δεν ερχονται οπως τα περιμενουμε!
Ειχα σκοπο να γραψω σημερα αλλα εκανα καποιες εξετασεις αιματος κ η μια ''αιμοληπτρια'' δεν ηταν κ πολυ ευγενικη με την φλεβα του δεξιου μου χεριου!
Αυτο εχει ως αποτελεσμα το πρηξιμο κ τον πονο της περιοχης,οποτε δεν μπορω να γραψω πολλα δυστυχως.
Αρα η ''πρεμιερα'' αναβαλλεται για λιγες,ελπιζω,μερες!
Σας ευχαριστω θερμα για ολες τις ευχες καθως κ για την παρουσια σας εδω!
Μου δινετε το κινητρο που τοσο μου χρειαζεται!
Να εχετε ενα τελειο βραδυ κ να εκτιματε ακομα κ το μικροτερο που εχετε...
(Ασφαλως ειμαι πολυ στενοχωρημενη με την τραγωδια στην Ιαπωνια.......  
Φυση-Ανθρωπος 1-0...)

Φιλια,
Α.
 

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Just an introduction...

Παντα εκρυβα μεσα μου μια συγγραφεα..
Θυμαμαι ημουν 8 χρονων περιπου οταν αρχισα να γραφω το πρωτο μου ''μυθιστορημα'' το οποιο δεν ολοκληρωσα ποτε..
Ειχε θεμα τους Ολυμπιους Θεους που τοσο με συναρπαζαν στο μαθημα της ιστοριας..
Το εγραφα με τα μικρα μου χερακια σε ενα ανοιχτο πρασινο τετραδιο που ειχα αγορασει στο σχολειο,ηταν απο αυτα τα τετραδια που πουλουσε καποια οργανωση με στοχο να βοηθησει ναρκομανεις να κανουν μια νεα αρχη..
Τι κριμα που δεν κρατησα το τετραδιο αυτο!
Απο τοτε συνεχιζεται το ιδιο πραγμα συνεχεια...
Γραφω κατι,παθιαζομαι για ενα διαστημα κ συντομα το παραταω..
Τελευταια φορα μου συνεβη πριν λιγες βδομαδες.

Δεν ξερω πως να το καταπολεμησω αυτο! Καμια ιδεα?
Ειναι στο DNA μου μαλλον,βαριεμαι ευκολα..
Ισως ομως οταν μου ερθει ''Η εμπνευση'' να μην τα παρατησω τοσο ευκολα..
Χθες χιονιζε,το ιδιο κ σημερα..
Χθες ομως ηταν η μερα που πεταχτηκε στο μυαλο μου η ιδεα να δημιουργησω αυτο το blog..
Εχω διαβασει τοσα κ τοσα blog με παρομοιο ''θεμα'',την συγγραφη δλδ,αλλα ποτε δεν μου περασε απο το μυαλο να δημιουργησω το δικο μου..

Κ ομως χθες,εκει που κοιτουσα εξω απο το παραθυρο τις απειρες χιονονιφαδες να στροβιλιζονται κ γρηγορα να λιωνουν οταν ακουμπουσαν στον δρομο,μου ηρθε η ιδεα οτι χρειαζομαι ενα blog στο οποιο να εξωτερικευω μερικες απο τις ιδεες μου..
Να γραφω μερικες ιστοριες,ή απλα να ξεσπαω..
Να γραφω ο,τιδηποτε εχω την αναγκη να γραψω!
Κ αν στην πορεια συναντησω κ μερικους ανθρωπους με κοινα ενδιαφεροντα,με κοινο τροπο σκεψης,ανθρωπους να διαβαζουν ευχαριστα τα οσα γραφω,τοτε το κερδος θα ειναι πολλαπλο!

Τελος με την εισαγωγη..
Συντομα ερχεται το πρωτο μου διηγημα..
Θα ειναι κατι που θα γραψω σε μια,το πολυ 2 μερες..
Παντα ετσι κανω...

Α.