Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

Be here now..

Be here now...

Ειναι η φραση που θα κανω τατουαζ σε λιγο καιρο.
Μια φραση που θα μου θυμιζει αυτο που ξεχνω συνεχεια.
Να ζω στο τωρα. 
Να ζω την στιγμη.
Να αρπαζω ευκαιριες οταν μου ερχονται.
Να κανω αυτο που θελω τωρα κι οχι την ''καταλληλη'' στιγμη.
Η καταλληλη στιγμη ειναι παντα ΤΩΡΑ.

Ποσο ομορφη θα ηταν η ζωη μας αν ζουσαμε στο παρον,αν δεν αναπολουσαμε οοολη την ωρα το παρελθον και αν δεν περιμεναμε με ανυπομονησια το μελλον.

Εχουμε παγιδευτει αναμεσα στο παρελθον και στο μελλον και ξεχναμε το βασικοτερο.
Το παρον.
Ξοδευουμε την ενεργεια μας αναλογιζομενοι το παρελθον και περιμενοντας το μελλον.
Και ξεχναμε να ζησουμε το παρον.
Ξεχναμε να ζησουμε τωρα.

Αν ειναι να σας μεινει κατι απο αυτο το ποστ θα ηθελα να ειναι ενας προβληματισμος.
Προβληματιστειτε σχετικα με τις σκεψεις και τις πραξεις σας. 
Ειστε κολλημενοι στο παρελθον σας,στο μελλον σας?
Μηπως ξεχνατε κι εσεις το σημαντικοτερο?
Το παρον?


Kαπως ετσι θα ειναι το τατουαζ μου.
Πως σας φαινεται?

Πειτε μου μια φραση η οποια σας εμπνεει!


Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

Friday night..

Ειναι μια απο εκεινες τις περιεργες μερες που ξεκινουν ολο θετικη ενεργεια αλλα καταληγουν με μενα να προβληματιζομαι.

Φανταστειτε οτι αυτη η καμπυλη περιγραφει την διαθεση μου.
Βρισκοταν στο απογειο της το μεσημερι περιπου και μετα αρχισε να πεφτει...


Καταλαβα οτι αρχισα να ''πεφτω'' αλλα δεν μπορεσα να ''κρατηθω''.

Να και 2 πραγματα που δεν ξερατε για μενα.

1) Οι σχεσεις μου με τους αλλους με επηρεαζουν σε απιστευτο βαθμο. Δεν ειμαι απο τα ατομα που θα τσακωθω με καποιον και δεν θα το ξανασκεφτω. Οχι. Αντιθετως θα το σκεφτομαι για πολυυυυ ωρα,ισως και ολοκληρη την υπολοιπη μερα/ες. Και αυτο μας οδηγει στο επομενο πραγμα που δεν ξερετε για μενα.

2) Αναλυω τα παντα. Για την ακριβεια τα υπερ-αναλυω. Μια συζητηση 2 λεπτων μπορω να την αναλυω ωρες και να βγαζω συνεχεια νεα συμπερασματα. Ειναι τοσο κουραστικο..! Αλλα συνεχιζω να το κανω. 

Ειναι ωρες που θελω να φωναξω στο μυαλο μου να σταματησει αλλα σαμπως θα το κανει αν φωναξω? Μπα..

Κατι αλλο τωρα..
Πιστευετε στο σωστο timing? Ή προτιμαται να το δημιουργειτε εσεις?
Εχω πραγματα που θελω να κανω κι ολο λεω οτι δεν ειναι η καταλληλη στιγμη. Οτι καποια στιγμη στο μελλον οταν θα ειναι η ωρα θα αρχισω να ασχολουμαι με αυτα τα πραγματα.

Αλλες φορες σκεφτομαι οτι εχω δικιο και αλλες οτι απλα λεω ψεμματα στον εαυτο μου. Βρισκω δικαιολογιες δηλαδη.
Δεν ξερω... Ισως η λυση να ειναι καπου στην μεση. Οπως συνηθως δηλαδη.

Μεσοτης.. Ωραια,τωρα θυμηθηκα και τον Αριστοτελη! Τον οποιο μεταξυ μας,δεν συμπαθουσα καθολου στο λυκειο. Ημουν κοριτσι του Πλατωνα. 
Ποσο μ'αρεσε να αναλυω τις αλληγοριες του Πλατωνα δεν λεγεται. Θυμαστε την αλληγορια του σπηλαιου? Μου ειχε κανει τρομερη εντυπωση τοτε και συνεχιζει να μου κανει.

Διαβασα παλι την αρχη αυτου του ποστ και χαμογελασα.
Ειδατε πως δουλευει ο εγκεφαλος? Απο που ξεκινησα και που εφτασα? Ο εγκεφαλος δεν σταματα ουτε δευτερολεπτο να σκεφτεται και να κανει συνδεσεις. Ειναι απιστευτος.

Θα καταληξω σε ενα πασιγνωστο κλισε αποφθευμα.
CARPE DIEM

Θα προσπαθησω να το ακολουθησω. Απο αυριο. Οχι,απο σημερα!


Υ.Γ. Ξερω πως το ποστ αυτο δεν βγαζει κ πολυ νοημα αλλα ηθελα απλα να γραψω ο,τι μου ερχοταν το μυαλο,χωρις διορθωσεις. Και το εκανα.


Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Η αγαπημένη μου φαντασίωση....

Αν ηρθατε εδω για να διαβασετε καποια διεστραμμενη σεξουαλικη φαντασιωση τοτε ειστε στο λαθος post/blog. Αλλου τα εχω αυτα. Οχι,αστιευομαι. 

Οι φαντασιωσεις μπορουν να ειναι διαφορων ειδων.
Φαντασιωνομαι σχεδον ολη μερα.

Μπορει να ειμαι στην βιβλιοθηκη. Να βλεπω καποιον να διαλεγει ενα βιβλιο και να πλαθω μια ιστορια σχετικα με την ζωη αυτου του ανθρωπου. Μπορει να ξεκινω απο ενα συμβαν κ να καταληγω να του κανω ψυχαναλυση στο μυαλο μου. Οι φαντασιωσεις μου προχωρανε τοσο πολυ.
Το ειχα απο μικρο κοριτσι αυτο.

Στην τριτη δημοτικου αρχισα να γραφω το πρωτο μου βιβλιο. Ειχε θεμα την ζωη των 12 Θεων του Ολυμπου. Αρχισα να το γραφω σε ενα απο αυτα τα πρασινα τετραδιακια που μοιραζε μια οργανωση με σκοπο να βοηθησει τους ναρκομανεις. Παρεμβαση λεγοταν νομιζω? Δεν θυμαμαι.

Το θεμα ειναι πως η δασκαλα μας ελεγε για τους 12 Θεους κ εγω στο μυαλο μου εφτιαχνα ιστοριες. Τις οποιες τις εγραφα οταν πηγαινα σπιτι. Δυστυχως το πεταξα αυτο το τετραδιο. Το μετανιωσα θανασιμα αργοτερα.

Τωρα που ''μεγαλωσα'' γραφω πιο σπανια,και μπορει να φαντασιωνομαι αρκετα συχνα αλλα σιγουρα οχι τοσο οσο οταν ημουν μικρη. Δυστυχως μεγαλωνοντας ασχολουμαστε περισσοτερο με την πραγματικοτητα. Ομως η φαντασια ειναι τοσο σημαντικη. Αλλα ισως γραψω ενα ξεχωριστο post για την φαντασια.

Ποια ειναι η μεγαλυτερη φαντασιωση μου λοιπον?

Η ακολουθη:

Εχω βγει καπου με εναν αντρα/γυναικα (δεν εχει σημασια) με τον/την οποιο/α δεν εχουμε γνωριστει παρα μονο τυπικα.
Και αρχιζουμε να μιλαμε.

Και με ρωταει καποια στιγμη : ''Πες μου για σενα Αρτεμη''.

Αρχιζω λοιπον με τα βασικα,με τι ασχολουμαι,τι μ'αρεσει να κανω κι αλλα κλισε.
Και καποια στιγμη νιωθω να πνιγομαι. Νιωθω οτι αυτη η ''υποκρισια'',αυτη η ''διπροσωπια'',με εχει κουρασει. Το να μην λεμε ποτε την αληθεια. Το να μην εκφραζομαστε ποτε ελευθερα. Το να πρεπει να μετραμε τα λογια μας μη τυχον κ δεν αρεσει στον αλλον αυτο που θα πουμε.

Και αρχιζω λοιπον να μιλαω πραγματικα για μενα. Να λεω τι πραγματικα γουσταρω,τι πραγματικα σιχαινομαι. Λεω για τους φοβους μου,τις ανασφαλειες μου,τις εμπειριες που με σημαδεψαν. Για τους ανθρωπους που με σημαδεψαν. Λεω πραγματα τα οποια μερικες φορες προσπαθω να τα κρυψω ακομα κ απο μενα. Μυστικα ανειπωτα. Μιλαω για τα πραγματικα ονειρα μου,αυτα που οι περισσοτεροι δεν θα τα ενεκριναν. Μιλαω ελευθερα. ΕΛΕΥΘΕΡΑ! Χωρις περιορισμους,χωρις πρεπει,χωρις ηθικους φραγμους,χωρις ταμπου. Απλως μιλαω. Βγαζω απο μεσα μου ολα οσα εχω μαθει να συγκρατω.

Και επειτα περιμενω την αντιδραση του συνομιλητη μου. Απο αυτο θα κριθει αν αξιζει να εχω αυτο το ατομο στην ζωη μου.
Αν απομακρυνθει θα γλυτωσω απο καποιον που δεν θα με καταλαβαινε ετσι κ αλλιως. Αν με συμπονεσει μαλλον θα απομακρυνθω εγω. 
Αν ομως ανοιχτει κ αυτος το ιδιο τοτε θα ξερω οτι εχω βρει καποιον δεν πρεπει να αφησω.

Βαρεθηκα τα μυστικα και τα πρεπει.
Βαρεθηκα να συγκρατουμαι κ να σκεφτομαι χιλιες φορες αν μπορω να εμπιστευτω καποιον.

Ποσο πιο απλη θα ηταν η ζωη αν καθε φορα απλα λεγαμε αυτο που νιωθαμε?

''Γεια σου Αρτεμη,τι κανεις?''
''Γεια σου,σκατα ειμαι,εσυ?''

Ποσες φορες απαντατε ειλικρινα σε αυτη την απλη ερωτηση?
Το ''Καλα,εσυ?'' εχει καταντησει πλεον μια μηχανικη ατακα.

Ποσες φορες εχετε κρυψει απο καποιον τα αισθηματα σας?
Μπορει να θελατε να πειτε ''Μου λειπεις'' και ειπατε ενα απλο ''Τι κανεις?''

Το θεμα ειναι οτι δυστυχως δεν μπορουμε να μαντευουμε τις σκεψεις των αλλων. Ισως πρεπει να μαθουμε να ειμαστε λιγακι πιο αυθορμητοι,λιγακι πιο ειλικρινεις. Εστω με τους πιο κοντινους μας ανθρωπους.

Και οκ,θα παραδεχτω οτι τα αθωα ψεμματα ειναι ''αναγκαια'' που κ που.
Αλλα οχι παντα.


Θα ηθελα να ακουσω την δικη σας αποψη.
Ειστε πιο αυθορμητοι ή πιο ''μαζεμενοι''?
Ποια ειναι η δικη σας μεγαλυτερη φαντασιωση? (Οχι σεξουαλικη! :p)

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Στην φύση..

Ενα γρηγορο ποστ σε αυτο το παραμελημενο blog.

Χθες ειχα παει με τους γονεις μου κ τον αδερφο μου στα μελισσια που εχουμε. 
Λεω εχουμε παρ'ολο που εγω σπανια πηγαινω εκει καθως τρεμω στην ιδεα να με τσιμπησει μελισσα!
Με ειχε τσιμπησει μια σφηκα στην σπονδυλικη στηλη οταν ημουν καπου 10χρονων,ημουν μεσα στο αυτοκινητο κ ενιωσα ενα τσιμπημα στην πλατη,ο πονος μετα ηταν απλα αφορητος. Τουλαχιστον την σκοτωσα εφαπτοντας την πλατη μου στο καθισμα κ κανοντας καποιες κινησεις. Τοτε δεν ηξερα βεβαια οτι ηταν σφηκα.

Για να μην τα πολυλογω,απο τοτε δεν το διακινδυνευω να με τσιμπησει μελισσα.

Ωστοσο χθες αποφασισα να παω γιατι ηταν μια ομορφη μερα κ χρειαζομουν μια βολτα στην φυση,λιγο καθαρο αερα.
Νιωθω πως μια επαφη με την φυση παντα με κανει να νιωθω καλυτερα.

Οπως εκανα τις βολτες μου μακρια απο τις κυψελες,παρατηρουσα την βλαστηση εκει.
Με εντυπωσιασε ενα φυτο που τα φυλλα του μοιαζουν με καρδουλες. Υπηρχε παντου εκει. 
 Μετα ειδα αυτα τα μικρα ασπρα λουλουδακια τα οποια μεγαλωνουν κυριως μονα κ μερικα σε παρεες.



Πολυ μ'αρεσε αυτο το ''χαμογελαστο προσωπο'' που δημιουργησαν τα μυρμηγκια! Πραγματικα δεν μοιαζει με χαμογελαστο προσωπο??

Εδω βλεπετε μια γενναια πεταλουδα. Ανεβηκε στο παπουτσι μου χωρις καθολου φοβο,δυστυχως δεν μπορεσα να την φωτογραφισω πανω στο παπουτσι αλλα μονο τριγυρω.


Ποσο ομορφη εικονα να βλεπεις μια μελισσα να παιρνει νεκταρ απο ενα λουλουδι??


Ελπιζω να σας αρεσε αυτο το ποστ και να σας ωθησα να κανετε κ εσεις μια βολτουλα στην φυση.
Ετσι κ αλλιως η φυση ειναι το πραγματικο μας σπιτι.

Πολλα φιλια,
Αρτεμη..

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

#TolisLovedMaria

Απο την στιγμη που εμαθα ποιος ειναι ο Τολης κ την ιστορια του,εχω μελαγχολησει τρομερα..

Ειναι τοσο αδικο να εισαι νεος ανθρωπος  (στα 28 του εμαθε οτι ειχε καρκινο) ,γεματος ονειρα,να εχεις τον ανθρωπο σου που υπεραγαπας κ να ερχεται ο καρκινος για να στα στερησει ολα.

Ωρες τωρα διαβαζω το blog του (http://docamiok.blogspot.gr/) κ ενω μελαγχολω ακομα περισσοτερο,βλεπω ποσο δυνατος ηταν. Και ποσο ψαγμενος σαν ανθρωπος. Και ποσο αγαπουσε την Μαρια του.
Τοσο που η τελευταια του επιθυμια ηταν οταν πεθανει να γινει ΤΤ το hashtag #TolisLovedMaria.
Kαι η επιθυμια του εγινε πραγματικοτητα. Γιατι ακομα υπαρχουν ανθρωποι με ευαισθησιες.
Σημερα στο twitter περα απο τα αστεια twits υπηρχαν ενω σωρο για τον Αποστολη κ το μεγαλειο της ψυχης του. Για το μαθημα που μας εδωσε.

Οτι η αγάπη είναι που έχει σημασία τελικά.

Καθε φορα που ακουμε οτι καποιος πεθανε,ειδικα αν ειναι νεος κ πεθανε απο καρκινο κλπ,παντα ειναι σαν αφυπνιζομαστε για λιγο.

Σκεφτομαστε τα δικα μας προβληματα κ μας φαινονται οχι απλα μηδαμινα,αλλα γελοια.

Γιατι πρεπει να ακουμε τοσο ασχημα νεα για να σκεφτουμε ετσι?

Ξερω πως κ εγω το ιδιο θα κανω,σημερα σκεφτομαι ετσι,ισως κ αυριο να σκεφτω με τον ιδιο τροπο. Απο μεθαυριο θα επανελθω στους ρυθμους που ειχα πριν μαθω για τον Τολη.
Θα με απασχολουν βλακειες.
Θα ξεχασω μαλλον τι ειναι σημαντικο.

Για αυτο γραφω αυτο το ποστ,για να ειναι εδω οταν το χρειαστω.
Ισως να βοηθησει κ καποιον απο εσας.

Μην ξεχνατε να ζειτε στο τωρα. Το αυριο δεν ειναι σιγουρο,το τωρα ειναι.
Μην αναβαλλεται πραγματα. ΤΩΡΑ ειναι η στιγμη.
Μην ξεχνατε να λετε σ'αγαπω καθε μερα,αλλα κυριως μην ξεχνατε να το δειχνετε..

Κλεινω με ενα αντιο στον Τολη,ξερω πως τωρα δεν θα ποναει πια κ σιγουρα θα ειναι χαρουμενος που επηρεασε τοσο κοσμο θετικα.

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Σκέψεις.....

Ηθελα να γραψω κατι σ'αυτο το μπλογκ αλλα δεν εχω ιδεα τι.

Τοσες φορες που ειχα ιδεες ελεγα,''Αυριο'' αλλα φυσικα το αυριο εγινε μεθαυριο κ.ο.κ.

Και ειλικρινα δεν πρεπει να αναβαλλω πραγματα γιατι λογω του χαρακτηρα μου,αν δεν το κανω εκεινη την στιγμη,το πιθανοτερο ειναι να μην το κανω ποτε.

Εσεις κανετε το ιδιο? Ή ειστε πιο αποφασιστικοι?

Σκεφτηκα να κανω ''To do lists''..
Λετε να με βοηθησει στο να γινω πιο οργανωτικη?

Λιγο ακυρο μαλλον,αλλα ειδα στο twitter αυτο εδω το quote κ πολυ μ'αρεσε..

 
Δεν ξερω τι γνωμη εχετε εσεις αλλα προσωπικα δεν μ'αρεσει ΚΑΘΟΛΟΥ να βγαινω στον δρομο κ να βλεπω την πλειοψηφια των γυναικων ντυμενες με τον ιδιο τροπο,μαλλια ιδια,βαψιμο ιδιο..
Τοοοοσο βαρετο!

Προιμω χιλιες φορες μια κοπελα να ειναι εκκεντρικη παρα να ακολουθει τις τασεις της μοδας σαν ''προβατο''.

Γιατι ωραια η μοδα αλλα δεν πανε ολα τα trends σε ολες,οπως κ να το κανουμε..


Να σας πω κ κατι ωραιο που μου ειχε συμβει πριν καποιο καιρο.

Ημουν σε μια σταση λεωφορειου.
Ντυμενη απλουστατα με τζην,αθλητικα και ενα μονοχρωμο μπλουζακι,ειχα τα μαλλια μου ελευθερα κ ημουν εντελως αβαφη.

Εκει που καθομουν κ ειχα βαρεθει την ζωη μου κ ειχα κατανευριασει γιατι το λεωφορειο ειχε αργησει 40 λεπτα (!) και ακουγα κ Adele οποτε ημουν ετοιμη να κοψω φλεβες,βλεπω μια κοπελα να με κοιτα.

Συνομιληκη μου πρεπει να ηταν. Με κοιτα για λιγα λεπτα ενω εγω προσπαθω να αποφυγω το βλεμμα της γιατι ειχα τα ''δικα'' μου.

Σε καποια φαση σηκωνεται κ ερχεται διπλα μου κ μου λεει.
''Καλημερα! Δεν σε ξερω κ δεν με ξερεις,ηθελα απλα να σου πω οτι σε βρισκω πολυ ομορφη κ τοσο φωτεινη! Να εχεις μια τελεια ημερα!''

Εμεινα λιγο σαν ηλιθια... Αλλα αμεσως μετα της χαμογελασα κ την ευχαριστησα θερμα.

Εκεινη την στιγμη ηρθε το λεωφορειο της κ εφυγε,με το χαμογελο στα χειλη της.. Το οποιο μετεδωσε κ σε μενα..

Μα τι ωραια κινηση!
Μερικες κουβεντες μπορουν να αλλαξουν την ημερα καποιου δραματικα!

Προσπαθω να κανω κ εγω το ιδιο με αυτη την κοπελα,δεν το εχω τολμησει ακομα,αλλα θα το κανω σιγουρα,εστω κ αν πω μια απλη καλημερα με χαμογελο σε εναν ξενο.

Εχετε να μοιραστειτε καποια ωραια εμπειρια μαζι μου?

Πολλα φιλια κ θετικη ενεργεια κ χαμογελα απο μενα σε σας!!